به گزارش خبرنگار شهر، عصر امروز، هنگامی که خورشید به تدریج ردای غروب را بر تن می‌کرد، بوستان قیطریه تهران شاهد گردهمایی دل‌های داغدار و اراده‌های پولادین بود و در آستانه‌ سالگرد فاجعه‌ بمباران شیمیایی سردشت، این بوستان به عطر نفس‌های سوخته عطرآگین شد.

امروز نمایشگاهی از جنس درد و مقاومت، با عنوان «نفس‌های سوخته»، در دل پایتخت گشایش یافت؛ رویدادی که با همت شهرداری تهران و بنیاد شهید، چون مشعلی فروزان در شب فراموشی درخشید. نمایشگاهی که نه تنها تابلوی تصویری از یک جنایت جنگی، که بازنمایی عمیق‌ترین زخم‌های بشریت و اوج مقاومت ملتی است که در برابر هجوم ابرهای سمی مرگ، ایستاد.

آقای یراق بافان، مجری توانا، سکان‌دار آیین افتتاحیه این نمایشگاه بود و چه خوش درخشید در روایت قصه تلخ و شیرین ایثار. در این میان، افرادی همچون، حجت‌الاسلام میثم امرودی، مشاور فرهنگی وزیر امور خارجه، سید کمال لوح موسوی، دبیرکل جمعیت حمایت از مصدومین شیمیایی، حجت الاسلام موسوی مقدم ،نماینده ولی فقیه در بنیاد شهید، عباسعلی رضایی، مدیر کل بنیاد شهید و امور ایثارگران تهران بزرگ، در کنار خانواده‌های معظم شهدا و جانبازان شیمیایی، چون کوه استوار، در این آیین حضور یافتند و حضورشان، گواهی بود بر ادامه‌ راه و پیمان ناگسستنی با آرمان‌های شهدا.

یکی از جانبازان حاضر در مراسم هم پس از صحبت‌های سخنرانان با خواندن شعری گفت: «کاش من هم شیمیایی می‌شدم مثل دوستانم خدایی می شدم»…. سپس به یاد آنها با صدایی بلند درخواست خواندن صلوات شد.

سجاد شاکری، شاعر و فرزند شهید هم در این مراسم اشعاری را تقدیم خانواده شهدا و جانبازان کرد.

سید کمال لوح موسوی، دبیرکل جمعیت حمایت از مصدومین شیمیایی که خود یکی از جانبازان شیمیایی است در این مراسم سخنرانی کرد و گفت: جانبازان شیمیایی علیرغم همه مشکلات همانند گذشته در جنگ ۱۲ روزه و رمضان صبور و مقاوم در دفاع از کشور در مقابل اسرائیل و آمریکا پرداختند.

عباسعلی رضایی مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستان‌های استان تهران نیز با اشاره به جامعه بزرگ جانبازان شیمیایی کشور اظهار داشت: امروز حدود ۶۷ هزار جانباز شیمیایی در کشور زندگی می‌کنند که هر یک نماد صبر، استقامت و ایثار هستند. این عزیزان سال‌هاست با عوارض ناشی از حملات شیمیایی زندگی می‌کنند و با وجود مشکلات فراوان، به‌ویژه در حوزه تنفسی، همچنان با روحیه‌ای مثال‌زدنی در مسیر آرمان‌های انقلاب اسلامی ایستاده‌اند.

همچنین محمدرضا غائبی معاون مدیر کل صلح و امنیت بین المللی وزارت امور خارجه پیام عراقچی را در این مراسم قرائت کرد.

در پیام وزیر امور خارجه تأکید شد که تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران و حمله به شهروندان غیرنظامی، زنان، کودکان و مراکز غیرنظامی یادآور همان منطقی است که دهه‌ها پیش با حمایت از رژیم صدام در به‌کارگیری سلاح‌های شیمیایی علیه مردم ایران و عراق دنبال می‌شد و امروز نیز همان دولت‌ها با سکوت در برابر این اقدامات، به قانون‌شکنی و تجاوز مشروعیت می‌بخشند.

سپس در ادامه مراسم از دکتر سید ناصر عمادی، پزشک بدون مرز و رئیس بیمارستان رازی، سید کمال لوح موسوی جانباز ۷۰ درصد، حسین دین محمدی جانباز شیمیایی، آسد الله محمدی، جانباز شیمیایی و مسئول موزه صلح تهران، حسن باقری، رئیس مرکز تحقیقاتی و آسیب‌های شیمیایی بیمارستان بقیه الله تقدیر و تجلیل به عمل آمد.

پس از سخنرانی و تجلیل نوبت افتتاح رسمی نمایشگاه شد که روز اول با استقبال پر رنگی همراه بود.

این نمایشگاه، از امروز، چون دریچه‌ای به سوی گذشته‌ پر درد و حماسه، به روی دیدگان مشتاق و کنجکاو گشوده شد و تا ده روز دیگر، فرصتی است برای کسانی که می‌خواهند در عمق فاجعه‌ سردشت شوند و صدای خاموش فریادها را بشنوند.

هفتم تیرماه ۱۳۶۶، روزی که تقویم تاریخ، زخمی عمیق بر دلش به یادگار گذاشت. شهری در مرزهای غربی ایران به اسم سردشت، در استان آذربایجان غربی، هدف شنیع‌ترین جنایت تاریخ جنگ‌های مدرن قرار گرفت و رژیم بعث عراق، با بی‌شرمی تمام، سلاح‌های شیمیایی، به‌ویژه گاز خردل را بر سر مردمان بی‌دفاع این شهر فرو ریخت.

این تنها یک عملیات نظامی نبود، بلکه تلاشی پلید برای نسل‌کشی و تزریق دردی ابدی در جان و روان مردمان بی‌گناه بود. در آن روز شوم، ۱۳۰ نفر از ساکنان بی‌گناه به شهادت رسیدند و بیش از ۸۰۰۰ نفر در معرض گازهای مرگبار قرار گرفتند و تا ابد طعم تلخ مسمومیت را چشیدند.

دیدن این نمایشگاه در بوستان قیطریه فراتر از ورق زدن آلبوم تصاویر و در واقع بازخوانی خاطراتی است که در سکوت ابرهای شیمیایی گم شده‌اند. هر عکس، شهادتی است بر بی‌رحمی محض، بر لحظه‌ای که نفس کشیدن، سخت‌ترین کار ممکن بر روی زمین بود. شاهدی است بر مظلومیت بازماندگان، با چشمانی که هنوز طعم دود شیمیایی را به یاد دارند، با زخم‌هایی که شاید هرگز التیام نیابند و با خاکی که سردشت نام دارد و خاطره‌ درد را در دل خود پنهان کرده است.

هدف این نمایشگاه، تنها یادآوری یک فاجعه نیست؛ بلکه ایستادگی در برابر سیل خروشان فراموشی است. آن روز که جهانیان در برابر ابرهای زرد مرگ، سکوت اختیار کرده بودند، ایستادگی این مردم، حقیقتی بود که هیچ سمی نتوانست آن را در خاک مدفون کند.

جانبازان شیمیایی، قصه پر غصه‌ رنج و مقاومت را در دل دارند و در این نمایشگاه، بازدیدکنندگان به تماشای حقیقت دعوت شده‌اند؛ جایی که تصاویر، زبان گویای کسانی می‌شوند که در میان دود و غبار مرگ، راه نفس کشیدن را گم کرده‌اند. این نمایشگاه، دعوتی است به همدلی، به یادآوری و به پاسداشت روح بلند کسانی که در سخت‌ترین شرایط، هنوز نفس می‌کشند.